CatChat.nl

Zomaar wat bewoners van Stichting Dierenthuis. Manlief was na mijn vorige bezoek benieuwd geworden en we zijn samen gisteren naar Wilbertoord geweest. Dierenthuis is een opvang voor kansarme asieldieren. Oude zieke honden, verwilderde katten en katten besmet met het kattenaids- en/of leucosevirus vinden hier een blijvend thuis. En ik mag wel zeggen dat ze allemaal een gouden mand vinden: zoveel lieve verzorging en aandacht voor dieren die nu eindelijk een fijn plekje vinden na toch veel ellende in asiels of op straat.

Het is een huiskameropvang wat betekent dat er geen hekken of tralies zijn. Honden en katten lopen los rond op een groot omheind terrein. Alleen nieuwe katten worden tijdelijk in quarantaine geplaatst voordat ze in de groep komen, in een aparte ruimte. Maar als ze niet ziek blijken, worden ze na een korte periode ook losgelaten in de groep.

Dierenthuis gaat verhuizen naar een groter terrein in Aarle Rixtel. Voor het omheinen van het complete terrein van drie hectare en de aparte compartimenten voor de aids- en leucosekatten is een hek nodig. Dit hek kost 100.000 euro. De eerste meters zijn al binnen maar er is nog heel wat hekwerk te gaan. Als je ook het goede werk van Dierenthuis wilt steunen, kun je een meter (of meer!) hek kopen. Een meter kost een tientje. En om op je gemoed (en beurs) te werken eindig ik met een foto van 1 van de jongste bewoners: een gered campingkitten.

Geef deze pluis een Gouden Hek!

Al eerder schreef ik over het goede werk van Dierenthuis. Mijn broer las mijn verhaal en adopteerde ook meteen een lieverd. Omdat we erg benieuwd waren naar al die knuffels, hebben we een afspraak gemaakt om op visite te komen in Wilbertoord. Gisteren zijn we geweest en we waren helemaal overdonderd door zoveel fijne dieren en fijne mensen.

De katten en honden zijn ontzettend vrolijk als je binnenkomt. Toen wij aankamen (iets later dan gepland, kaartlezen bleek heel moeilijk) zaten de katten net te eten. Er waren genoeg poezels die heel graag geaaid wilden worden en dan ben je dus wel even bezig

Er zijn zo’n 40 honden en ruim 400 katten. Tellen is ondoenlijk, overal waar je kijkt zie je een kattenkopje loeren of een hondensnuit in een mand. Sommige willen aandacht, anderen niet. Diegenen die naar je toe komen willen graag aangehaald worden.

Ook de honden. Niet allemaal, net als de katten, maar Cleo die ons rondleidde zei precies welke honden een gebruiksaanwijzing hebben. Die laat je snuffelen en naar je toe komen, maar je bent wat voorzichtiger in aanhalen.

Zo niet bij Ozzy, de blinde hond. Die komt tegen je been aanleunen en wil heel graag gekroeld worden. Niets lekkerder dan in je armen liggen en vol overgave geknuffeld worden!

We hebben een rondleiding gehad over het hele terrein en ook de aparte kennel bezocht voor de leucose katten. Die zitten in een aparte ruimte omdat ze besmettelijk zijn voor gezonde katten. Hier werden we ook aan alle kanten om knuffels gevraagd en broer B. heeft zijn adoptiekind Teun kunnen aaien. Ik hoopte ook Zware Jongen een knuffel te kunnen geven, maar helaas had hij zijn strijd tegen Aids verloren. Ook al heb ik hem nooit gezien, ik kreeg een brok in mijn keel van verdriet. Gelukkig heeft hij nog veel liefde, verzorging en heel veel knuffels gehad in de laatste fase van zijn leven.

Toen we weer wegreden waren we even helemaal stil van zoveel lieve dieren. We konden ons niet voorstellen dat al deze knuffels afdankers waren, gedumpt door hun baas of gewoonweg verwaarloosd, getreiterd, achtergelaten of opgesloten. Hulde voor de zorgzame mensen van Dierenthuis, die zoveel om deze dieren geven. Mijn steun hebben ze.

De zomervakantie komt er weer aan, met al het dierenleed van gedumpte katten en honden. Zoveel, op het oog normale mensen, vergeten opeens dat hun huisdier niet meegaat op vakantie. Ach, na de vakantie nemen we gewoon een nieuwe, en hopla, de pluizige vriend wordt uit huis gezet, uit de auto gegooid of aan een boom gebonden. Of nog erger, gewoon vermoord.

Veel dieren zwerven dan opeens op straat, helemaal de kluts kwijt omdat hun baasje of vrouwtje hen niet meer moest. Veel zwervertjes worden bijgevoerd door wel-diervriendelijke mensen, of vinden een nieuw huis via het asiel. Maar er zijn ook dieren die niet meer te plaatsen zijn en verkommeren in asiels, in tuinen of op straat.

Gelukkig is er Stichting Dierenthuis, die biedt dieren een nieuw huis. Hier wonen mensen met een gouden hart voor dieren. Als je de verhalen leest over al die lieve honden en katten, dan word ik weer blij. Alhoewel ik eerst heel verdrietig word van het lezen van al het leed wat de dieren is aangedaan….

Er is een speciale afdeling voor katten met het dodelijke katten aids en FeLV virus. Deze katten krijgen normaal een spuitje maar mogen hier gewoon wonen en genieten van het leven. Uiteraard kost de verzorging van al die dieren geld. Steun die lieverds en doneer 7 euro per maand of meer. Je kunt aangeven voor welk dier je doneert en je wordt op de hoogte gehouden via een digitale nieuwsbrief. Zelf koos ik voor Zware Jongen. Dit dier verdient liefde, zorg en aandacht. Zoals elk dier.

Je staat er niet bij stil als je een kat neemt: hij kan ook ziek worden. En dan niet een ontstoken oog ofzo, of een blaasontsteking, maar echt ziek-ziek. Bowser verraste ons begin 2002 met ziek zijn. Opeens viel hij enorm af (het is een stevige kater van 6,5 kilo) en dronk echt een paar keer per dag zijn waterbak (formaat hondenbak) leeg. Vreemd. Wij hadden nog niet in de gaten dat er iets mis was, een toevallig bezoekende dierenarts zei meteen dat hij of iets aan zijn nieren had, of suikerziekte.

Suikerziekte? Bij een kat??

Naar de dierenarts gegaan (dierenarts=DA), een bloedtest laten doen en inderdaad: meneer bleek diabeet. Je schrikt je helemaal suf in eerste instantie en denkt hoe moet dat nou? Maar een kat met suikerziekte kan gewoon oud worden, mits hij insuline krijgt. Inderdaad, net als bij een mens moet je insuline spuiten en zijn waardes meten om te kijken of hij niet te hoog (=hyper) of te laag (=hypo) zit. Alleen bij een mens met suikerziekte is het allemaal wat makkelijker dan bij een dier. Een mens voelt meteen aan dat hij/zij te hoog of te laag zit en handelt daarnaar. Bij een dier moet jij als baasje alle signalen kunnen lezen om te zien wat er aan de hand is met je suikerkat.

We zijn in 2002 begonnen met 2x per dag Caninsulin insuline spuiten: ’s ochtends om 8 uur en ’s avonds om 8 uur. Regelmaat is belangrijk, die 2 tijden zijn echt heilig. Vervolgens moesten we iedere week ter controle naar de DA om te kijken hoe hoog of laag Bowser zat met zijn suikerwaarde. Het arme beest moest iedere week in zijn reismandje, hoppetee, naar de DA om de hoek. Nek weer scheren, bloed prikken en meten maar. Na weken stress en een veel te hoge bss (=suikerwaarde) stelde de DA zelf voor dat we zelf gingen meten. Bowser was inmiddels onhandelbaar geworden, die stond bloedprikken nauwelijks meer toe (en geef hem eens ongelijk). Bij de apotheek een Accu Check meter gekocht en zelf aan de slag met bloedmeten en Bowser instellen. Dat werkte echt prima.

Ik houd Bowser in de houdgreep terwijl mijn lief bloed prikt in een zooltje van zijn achterpoot. Bloeddroppel op meetstrip en Klaar is Klara. Je meet op vaste tijdstippen, om zo het laagste punt van zijn insuline inname te kunnen bepalen. De meter heeft ons heel wat tripjes en stress naar de DA bespaard!