16

Dinsdag ben ik voor de zestiende keer dit jaar met een kat naar de dierenarts gefietst.
Yoshi had opeens een kale staart!
Het is of een allergische reactie op vlooien of verstopte anaalklieren. Die laatste zijn ter plekke uitgeknepen. Yoshi was hevig beledigd 🙁
Meteen bij thuiskomst de poezenboys in de Stonghold gezet ter preventie.
En gisteren heb ik het huis van voor naar achteren grondig gezogen, gedweild en alle mandjes en kleedjes gewassen.
Ik was heel benieuwd wat de bezoekjes dit jaar bij elkaar gekost hebben.

1969,50 euro.

Djeez.

meowth

meowth
Ik was Pokemons aan het vangen via een enorme omweg en hoorde een door merg en been gaande miauw. In een portiek lag een zwaargewonde kat. Waarschijnlijk aangereden.
Meteen de Dierenambulance gebeld die gelukkig al onderweg waren omdat iemand anders ook al had gebeld.
Ik ben bij het diertje gebleven.
dierenambulance
De Dierenambulance reed rechtstreeks naar de dichtstbijzijnde dierenkliniek.
zwartwittepoes
En helaas is hij overleden. Beestje was niet gechipt.
Dag Meowth, je was in elk geval niet alleen toen je over de regenboog ging.
overleden
UPDATE
Toen ik gisteren een foto ging maken van het blauwe briefje, werd ik aangesproken door een man.
Hij vroeg of ik zijn kat had gevonden? Liet de foto zien en ja, het was zijn kat Fox.
De meneer was nogal aangedaan en ik dacht dat hij zei dat Fox van het dak gevallen was (4 hoog) en niet aangereden. Ik heb hem sterkte gewenst en naar het asiel verwezen.

gestrand

Gestrande duif
Slechts glas zat tussen Mario en gestrande duif 🙂
Yoshi zat heel verbaasd aan mekkerende Mario te snuffelen en zag pas in tweede instantie zijn potentiële diner. Als het kon was Mario dwars door de ruit zijn hapje gaan halen.
Maar gelukkig was daar het vrouwtje! Zij heeft zielige duif met handdoek gevangen en buiten veilig neergezet.

dag zwartwitje


Vorige week donderdag gaf ik de buitenkatten eten. Toen ik me omdraaide zag ik dat de schuwste van het trio in het mandje was blijven liggen. Zwaar ademend, met een reutelende ademhaling en zwoegend voor elke teug.
Ik ben meteen naar boven gerend om een reismand te pakken om het dier proberen te vangen. Helaas glipte hij op het laatste moment naast de mand. Ik maakte me stevige zorgen over hem want zo dichtbij was ik nog nooit geweest, het dier moest wel heel erg ziek zijn. Vervolgens zag ik hem het weekend niet meer.
Vandaag vond ik hem bij thuiskomst dood in het slaaphok. Ik heb staan janken als een klein kind.
Met handschoenen aan hebben manlief en ik hem uit het hok gehaald en in een vuilniszak gedaan. Morgen breng ik hem naar het crematorium voor een waardig afscheid.
Dag zwartwitje.

mijn dagelijkse dosis dierenleed


Elke dag weer word ik zo verdrietig, boos en misselijk van al het dierenleed om mij heen. Verwaarloosde paarden, gedumpte katten, opgesloten honden, proefdieren, dieren die op een dodenlijst staan, Roemenie en de zwerfhonden, de bio-industrie, China en het eten van katten en honden en de lijst gaat maar door.
Dieren in pijn, verwaarloosd, zonder eten, zonder drinken, zonder liefde, gemarteld, gedumpt, gedood.
Soms kan ik er tegen, vaker niet.
Vaak zit ik jankend achter mijn PC een bericht te lezen en vervloek ik de mens, het grootste beest wat er is. Zo ook vandaag door de berichten op de Dierenthuis site.
Een gedumpt kitten op een bospad.
Een verwaarloosde en in beslag genomen herder.
Ik heb voor vandaag mijn portie weer gehad.
Morgen weer.
En overmorgen.
En de dag erna.
Houdt het ooit op?

dag beau


Afgelopen zaterdag hoorde ik dat buurhond Beau de dag ervoor was overleden.
Beau de Berner was de hond van onze buren op de gang, en als heer van formaat met een eigen blog. Altijd als onze poezen op de gang lopen, moesten we goed luisteren of we niet zijn hondenlift hoorden of de gewone mensenlift. Dan kon het zomaar zijn dat Beau opeens op de gang stond, vol enthousiasme bij het zien van die twee katten. Zijn staart ging omhoog, zijn ogen fonkelden en hij stond in de startblokken om kennis te maken met Mario en Yoshi. Deze hond van 50 kilo deed geen vlieg kwaad maar mijn katten dachten daar anders over. Als een schicht zag ik twee vluchtende poezels heel hard naar hun eigen deur rennen, Beau vol verwachting achterlatend.
In al die jaren dat we buren zijn, zijn die toevallige ontmoetingen een paar keer voorgekomen. Buurman en Beau hebben zelfs een keer voor onze open voordeur gestaan, waarachter Mario zat. Beau zat kwispelend in de gang, Mario achter de deur met een hele dikke staart. Maar hij liep niet weg, hij kwam steeds dichterbij en vond het heel interessant. Beau ook, die ging er uiteindelijk bij liggen, grote kop op zijn poten, zijn staart als een dol ventje heen en weer. Tot Mario uiteindelijk heel hard wegrende, Beau helemaal teleurgesteld achterlatend.

Dag Beau, grote vriendelijke reus, je volgende reis is begonnen.
Bij ons op de gang is de stilte oorverdovend.

in voor- maar niet in tegenspoed

Ook al is onze suikerkat Bowser al bijna twee jaar niet meer bij ons, toch lees ik nog dagelijks het suikerkattenforum. Van en voor baasjes en vrouwtjes die zorgen voor een kat met suikerziekte.
Op 6 juni stelde zich daar een nieuwe eigenaar voor, met haar kat waarbij drie weken geleden was geconstateerd dat zij suikerziekte heeft.
Even een quote uit haar eerste voorstelbericht:
“Van de dierenarts heeft ze speciale brokken voorgeschreven gekregen.
Dat gaat goed. Ze krijgt nog wel 1x per dag een cupje natvoer. Ik heb de indruk dat ze al minder plast. Haar vacht is nog goed en staat nog mooi op haar poten.
Ik heb besloten om ze niet te spuiten. Omdat door mijn werk het strakke schema niet haalbaar is.
Wie heeft hier ervaring mee. Eens zal ik ze moeten laten inslapen, maar op welk moment….”

Diverse reacties volgden waarbij de allerbelangrijkste was: ga vooral insuline spuiten. En, als tweede, hoe moeilijk je werk schema ook is, er valt altijd wel een mouw te passen aan insuline spuiten.

Helaas, het vrouwtje in kwestie koos de makkelijkste weg en heeft haar trouwe vriendin van 13 jaar, laten inslapen.
“Vanmiddag heb ik in goed overleg met de dierenarts [poes] laten inslapen.
De dierenarts vertelde mij dat 5 op de 10 katten met suiker worden ingeslapen, vaak veel te laat.
Ik weet voor mezelf dat ik de juiste keuze heb gemaakt, en dat ik een hoop leed heb voorkomen en ik weet dat [poes] nu rust heeft.”

De reacties op het laten inslapen verbaasde me. Die varieerden van “als de juiste zorg niet mogelijk is, was dit de juiste keus. [Poes] verdiende het niet te moeten lijden tenslotte.” tot “Je kat laten rondlopen met veel te hoge waardes en een onvoldoende behandeling, dan was dit de beste oplossing.”

BEGRIP DUS! Terwijl ik zat te stuiteren op mijn stoel van verontwaardiging omdat het vrouwtje in kwestie het niet eens geprobeerd had!!!!

Ik ga het nog een keer zeggen wan het schijnt maar niet door te komen. Een poes met suikerziekte is geen doodvonnis. Het betekent dat je regelmaat moet creëren voor je kat en dat er altijd twee keer per dag insuline gespoten moet worden.
En net zo belangrijk, dat je de suikerwaardes meet. De dierenarts zal aandringen op tijdelijke opname om je kat in te stellen maar dat is helemaal niet nodig. Gewoon zelf thuistesten, sheet bijhouden en het protocol volgen.
Ja, dit betekent dat je meer moet plannen voor avondjes weg en vakanties en dat er altijd een poespas als backup aanwezig moet zijn die ook durft te spuiten en het liefst ook, meten. Maar je sociale leven gaat gewoon door, er verandert eigenlijk niets anders dan dat je je aan het spuit-schema houdt. En soms gaat één van twee even tijdens een diner of feestje snel naar huis om kat te meten en spuiten. Of zorg je voor een poespas die hiermee kan helpen, betaald of niet.

Manlief en ik hebben dit acht jaar met liefde gedaan. Want je kat is toch je allesie? Die dump je toch niet zodra die ziek wordt en medische zorg nodig heeft? Ik trek maar weer de vergelijking naar je kind, je partner of je ouders. Als die ziek worden en structurele zorg nodig hebben, laat je die dan ook vermoorden?

Dag [poes], je was het kind van de rekening. Zoals nog te vaak, en volkomen zinloos, gebeurt.

suikerziekte is geen doodvonnis

Ik zit te koken op mijn stoel bij het lezen van dit bericht op het suikerkatten forum.

“Ik werd door een collega van mij benaderd omdat haar kat, Dimitri, diabetes heeft gekregen.
Helaas lukt het haar niet om Dimitri regelmatig zijn insuline te geven en breekt haar de hele situatie inmiddels op. Haar gehele omgeving weigert om te helpen prikken en van alle kanten wordt haar aangeraden om Dimitri in te laten slapen.
Zelfs haar dierenarts heeft gisteren met haar deze optie besproken omdat ook volgens hem Dimitri niet herplaatsbaar is gezien zijn diabetes.”

Godverdegodver, suikerziekte bij een kat is GEEN DOODVONNIS!
Welke dierenarts durft dit advies te geven??
De kat in kwestie is nog maar 10 jaar oud en heeft alleen maar suiker. Wat hij nodig heeft is personeel dat hem die zorg en vooral insuline geeft.
Ik ben zo boos en vooral verdrietig dat mensen hun huisdier compleet afdanken als deze medicijnen nodig heeft. Doe je dat ook met je man, je moeder of je kind als die ziek wordt? Ik hoop het.

Update 16 juni 2010: Dimitri is niet meer, hij is gedood omdat hij suikerziekte had.