CatChat.nl

Zoals beloofd hierbij heel veel foto’s van ons bezoek aan Dierenthuis.

Mijn schoonouders hadden vroeger ook zo’n hondje, Bassie. Er moest flink geknuffeld worden met deze kleine vrijdoos. Op de achtergrond zie je Alice de kar naar binnen rijden met daarop heel veel Gourmet, dieetvoer, schoonmaakmiddelen, vuilniszakken en gele doekjes.

De katten in de leucose afdeling.

Schoonmama komt handen tekort!

Alleen al hier telde mijn schoonvader 42 katten.

Tot de volgende keer!

Dagelijks neem ik een kijkje op de site van Dierenthuis om te lezen hoe het met de dieren gaat. Ook om op de hoogte te blijven van de gemeentelijke dwaling want op 6 november is nog steeds de rechtszaak tegen het bestaan van Dierenthuis op deze locatie. Ondanks de zorgen over deze naderende datum draait Dierenthuis op volle toeren en vinden nog steeds veel honden en katten een blijvend thuis.

Mijn broer B. is vrijwilliger bij Alice en Steven en mailt mij af en toe de mooie en de trieste berichten uit het Laarbeekse. “In Aarle Rixtel wordt het bij de weg steeds vrolijker, kleurgewijs. Omdat Cleo er toch zo vaak niet was hebben ze doodleuk een gedeelte van haar ‘huis’ omgebouwd tot kattenverblijf (voor katten die moeten wennen). Mijn nieuwe favoriet is de blindgeboren kat, Mosa. Mosa loopt gewoon rond en dat gaat goed, kan ook goed overweg met de andere katten.
Er zijn ook nog katten binnengkomen met een neurologische afwijking die ervoor zorgt dat de coördinatie tussen de diverse poten behoorlijk ontbreekt. Ik heb die afgelopen zondag zien eten en dat is tegelijkertijd ontzettend grappig en meelijwekkend - het zijn 2 broertjes, ze slapen bij elkaar (als ze tenminste bij het uitrekken niet spontaan van het kussen afrollen) en idem adembenemend lief.”

Een triest bericht: Joep is gisteravond overleden (donderdag 30 september).

“Hij is de hele dag ziek geweest maar probeerde wel steeds achter mijn moeder aan te lopen. Aan het begin van de avond lag hij op de grond op een kleed en kreeg toen eerst stuiptrekkingen aan zijn achterpoten, toen aan zijn voorpoten en uiteindelijk begon hij te rochelen en ging zijn tong naar buiten. Mijn moeder heeft hem toen op de bank gelegd en heeft hem goed ingepakt om wat warmer te worden. Toen ik binnenkwam heb ik goed gekeken of ik nog beweging zag, maar niets meer. Na een uurtje was hij ook al een stuk stijver geworden. Ik heb hem naar de Weesperzijde gebracht en daar wordt hij vandaag opgehaald, hij wordt gecremeerd.
 
Zielig he?
De DA zal me nog bellen vandaag, maar ik moet er toch langs om het hok terug te brengen en het speciale dieetvoer dat we niet gebruikt hebben. We hebben alles geprobeerd maar het is toch te zwaar voor hem geweest. Zeker na woensdagavond.”
 
Dag Joep, je wordt enorm gemist.

Gelukkig een positieve update over Joep.

“Het was allemaal kantje boord dit weekend maar nu gaat het een stuk beter met hem. Hij is weer actief en geeft heel veel kopjes. Die rot kraag is van zijn nek en zijn urine ziet weer geel i.p.v.  frambozenrood. Zijn nierwaarden zijn ook goed en het zout is aangevuld want dat was door het infuus nogal laag. Maar meneer wil niet eten en plassen.

Niet eten kan wel kloppen, thuis doet hij dat ook alleen in alle rust. Hij heeft een keer eten onder dwang gekregen en dat gaat wel goed. Maar omdat hij niet plast moest ik hem vanmorgen nog even terug brengen naar het europaplein. Daar voeren ze de infuus nog een keer op zodat er genoeg vocht in zijn blaas komt. Vanavond leer ik dan hoe het voelt (een volle blaas) en hoe ik de blaas handmatig kan legen. En dan gaat hij vanavond lekker naar huis en komt het hopelijk allemaal vanzelf verder goed. Dat met die blaas blijft lastig. Is het omdat hij zich niet gemakkelijk voelt of omdat de blaas een enorme opdonder heeft gekregen? Ik denk zelf eigenlijk het eerste. Maar dat gaan we de komende dagen uitvinden.”

Berichtje van Y. in mijn mail over Joep, de kat van haar moeder. ”Hij heeft weer last van blaasgruis en kon weer niet plassen. Ze hebben hem toen met een roesje geprobeerd te catheriseren maar dat lukte niet, de verstopping was te groot. De enige redding was een grote operatie, alles schoonmaken en een penisamputatie (hij is dus nu eigenlijk een meisje). Gisteravond is hij naar de spoedhulp gebracht en vanochtend heb ik hem weeropgehaald en teruggebracht naar het Europaplein.  Hij was nog niet goed, heel suf & sloom en zijn temp was nog aan de lage kant. Hij ligt aan een infuus en krijgt natuurlijk pijnstillers. Verder een katheter. Ik heb de wond gezien en die is echt heel groot. Hij krijgt ook antibiotica want als hij moet poepen moet het wel langs die wond en dan moet hij er wel tegen bestand zijn. Vanavond gaat hij weer terug naar de Weesperzijde. Ik hoop echt dat het goed komt met hem maar het ziet er nu even somber uit. Doe ook maar een schietgebedje voor hem.”

Kijk nou eens wat een pracht hond! Dit is Bomba en hij woont bij Dierenthuis. Je zou het niet zeggen maar Bomba is nog maar 8 maanden jong maar zit helaas in het lichaam van een oude man. Hij heeft geen heupkommen en is kreupel door arthrose aan beide ellebogen. Nog niet zo lang geleden woonde Bomba nog in Ghana. Omdat er in West-Afrika nauwelijks medische zorg voor dieren beschikbaar is had Bomba veel pijn en lag er stilletjes bij. De bedoeling was om voor Bomba in Nederland een goed thuis te zoeken, maar na een bezoek aan diverse dierenartsen kreeg hij het stempel afgeschreven. Er is niemand die een hond met deze gebreken wil hebben en zo is Bomba bij Dierenthuis terecht gekomen.

Door de heupdysplasie, een stoornis in de ontwikkeling van de heupen, heeft Bomba een schommelend en slenterig loopje, hij kan niet gewoon gaan liggen maar ploft met zijn gewicht van veertig kilo neer op zijn kussen. Zijn heupkop en heupkom sluiten niet goed op elkaar aan. Hierdoor wordt het gewricht minder stabiel en ontstaat er steeds meer schade in het gewricht, eigenlijk net zoals bij arthrose. Met twee nieuwe heupen zou Bomba geholpen zijn, geen pijn meer hebben en kan hij zonder problemen verder groeien tot een volwassen hond. Er zijn twee operaties nodig, één voor iedere kant. Hoe eerder Bomba geopereerd wordt hoe beter het voor hem is. De kosten van een dergelijke ingreep komen op bijna 7.000 euro. 

Dierenthuis heeft maar een beperkt budget en is daarom een aparte inzameling begonnen voor Bomba. Elke gift, hoe klein ook, is welkom op Giro 93 59 251 van Stichting Dierenthuis in Aarle Rixtel, onder vermelding van ‘hulp voor Bomba’.

Ondanks vereende krachten is het niet gelukt om suikerpoezel Minous onder dak te brengen. Ze zat al maanden bij Mary in het pension, te wachten op een huisje met een warme mand. Maar niemand durfde het aan om een diabeet in huis te nemen, Minous zat nog steeds alleen. En dat liet me niet los, Minous verdient zoveel meer. In overleg met het asiel, Mary van het pension en Alice en Steven van Dierenthuis, mocht Minous naar haar gouden mandje in Aarle Rixtel.

Vandaag hebben manlief en ik Minous opgehaald en naar Dierenthuis gebracht. Minous snapte er natuurlijk niets van, die heeft het hele eind van Amsterdam naar Brabant geloeid in haar mandje. Ik neem het haar niet kwalijk, het is ook een heel avontuur. Bij Alice en Steven kregen we een hartelijk ontvangst, een zalige bak koffie en natuurlijk een rondleiding over het terrein. Wat een park! De dieren hebben alle ruimte maar ook bescherming tegen regen en kou. Zoveel katten en honden bij elkaar, het is bijna niet voor te stellen.

Het is een schande dat Dierenthuis nog steeds energie en bakken geld moet stoppen in een klagende kunstenaar-buurman (die zegt niet meer te kunnen schilderen van de stank die de dieren veroorzaken) en een dwarsliggende gemeente. Geld en energie die gewoon naar deze dieren moet gaan die door de samenleving zijn afgedankt op soms vreselijke wijze. De foto’s hieronder spreken voor zich: Dierenthuis moet blijven! Deze dieren hebben hun plek gevonden. Minous nog niet helemaal (zie de laatste foto), die vond het allemaal nog heel eng. Maar over een poosje ga ik weer langs knuffelen, zoals alle visite bij Dierenthuis, met Minous en alle andere lieverds.

Bij ons poezenpension zit al 2 maanden Minous te wachten op een gouden mand. Hier de oproep van Mary van The Old Cat Inn.

“Dit poesje is een vondeling en bleek suikerziekte te hebben, ze zat in dierenasiel Oostzaan. Omdat ze daar niet de mogelijkheid hebben om katten met suikerziekte op te nemen, zit ze al 2 maanden bij mij in het katten pension, en wordt  nu 2x daags geprikt met insuline. Het gaat heel goed met haar, maar ze is hard toe aan een eigen plek, en iemand die het geen probleem vindt om haar 2x per dag insuline te prikken.
 
Ze is jong wsl 2 à 3 jaar, ze is gesteriliseerd, erg lief en kan goed bij andere katten, honden is niet bekend, plaatsen gaat via Dierenasiel Oostzaan. Haar naam is Kalmoes (11109 ) ( wij noemen haar Minous! )
 
Wie helpt?? wie weet iemand?? ze verdient het zo!!”

Ik snap er echt geen jota van. Op maandag 25 feb liep deze kleine friemel met me mee, hard miauwend en hongerig. Hij bleek gechipt en heet Tommy. Tommy woonde nog maar een kleine week bij zijn nieuwe baasjes, ergens aan het Vondelpark. Hij kwam uit het Dierenasiel Oostzaan, waar zijn chip zelfs nog stond geregistreerd. Zijn nieuwe baasjes reageerden niet op telefoontjes van de da en het asiel dat Tommy was gevonden. Wat blijkt: Tommy zit nog steeds in het asiel en er wordt opnieuw een mandje voor hem gezocht.

Wat zijn dat voor mensen die een kat uit het asiel halen en dan na een week weer op straat zetten??? Echt, mensen zijn de ergste beesten die er zijn.

Cupi is een beetje ziekjes. Hij heeft gisteravond al zijn eten eruit gegooid en heeft verder de hele nacht her en der gekotst. Vanochtend wilde hij niet ontbijten. Ik heb het net met kipfilet geprobeerd (daar eet hij normaal mijn vingers bij op) en met warmgemaakte whiskas (fijnprakken, beetje water erbij en even in de magno) maar geen resultaat. Van Bowser had ik nog wat Primperid over, daarvan heb ik net een kwart tablet gegeven. Hopelijk wil hij zo meteen wel eten want niet eten is helemaal niet goed, net zo als niet drinken: uitdroging ligt op de loer. Ik hou het mannetje in de gaten, wordt vervolgd.