CatChat.nl

Kijk nou eens wat een pracht hond! Dit is Bomba en hij woont bij Dierenthuis. Je zou het niet zeggen maar Bomba is nog maar 8 maanden jong maar zit helaas in het lichaam van een oude man. Hij heeft geen heupkommen en is kreupel door arthrose aan beide ellebogen. Nog niet zo lang geleden woonde Bomba nog in Ghana. Omdat er in West-Afrika nauwelijks medische zorg voor dieren beschikbaar is had Bomba veel pijn en lag er stilletjes bij. De bedoeling was om voor Bomba in Nederland een goed thuis te zoeken, maar na een bezoek aan diverse dierenartsen kreeg hij het stempel afgeschreven. Er is niemand die een hond met deze gebreken wil hebben en zo is Bomba bij Dierenthuis terecht gekomen.

Door de heupdysplasie, een stoornis in de ontwikkeling van de heupen, heeft Bomba een schommelend en slenterig loopje, hij kan niet gewoon gaan liggen maar ploft met zijn gewicht van veertig kilo neer op zijn kussen. Zijn heupkop en heupkom sluiten niet goed op elkaar aan. Hierdoor wordt het gewricht minder stabiel en ontstaat er steeds meer schade in het gewricht, eigenlijk net zoals bij arthrose. Met twee nieuwe heupen zou Bomba geholpen zijn, geen pijn meer hebben en kan hij zonder problemen verder groeien tot een volwassen hond. Er zijn twee operaties nodig, één voor iedere kant. Hoe eerder Bomba geopereerd wordt hoe beter het voor hem is. De kosten van een dergelijke ingreep komen op bijna 7.000 euro. 

Dierenthuis heeft maar een beperkt budget en is daarom een aparte inzameling begonnen voor Bomba. Elke gift, hoe klein ook, is welkom op Giro 93 59 251 van Stichting Dierenthuis in Aarle Rixtel, onder vermelding van ‘hulp voor Bomba’.

Ondanks vereende krachten is het niet gelukt om suikerpoezel Minous onder dak te brengen. Ze zat al maanden bij Mary in het pension, te wachten op een huisje met een warme mand. Maar niemand durfde het aan om een diabeet in huis te nemen, Minous zat nog steeds alleen. En dat liet me niet los, Minous verdient zoveel meer. In overleg met het asiel, Mary van het pension en Alice en Steven van Dierenthuis, mocht Minous naar haar gouden mandje in Aarle Rixtel.

Vandaag hebben manlief en ik Minous opgehaald en naar Dierenthuis gebracht. Minous snapte er natuurlijk niets van, die heeft het hele eind van Amsterdam naar Brabant geloeid in haar mandje. Ik neem het haar niet kwalijk, het is ook een heel avontuur. Bij Alice en Steven kregen we een hartelijk ontvangst, een zalige bak koffie en natuurlijk een rondleiding over het terrein. Wat een park! De dieren hebben alle ruimte maar ook bescherming tegen regen en kou. Zoveel katten en honden bij elkaar, het is bijna niet voor te stellen.

Het is een schande dat Dierenthuis nog steeds energie en bakken geld moet stoppen in een klagende kunstenaar-buurman (die zegt niet meer te kunnen schilderen van de stank die de dieren veroorzaken) en een dwarsliggende gemeente. Geld en energie die gewoon naar deze dieren moet gaan die door de samenleving zijn afgedankt op soms vreselijke wijze. De foto’s hieronder spreken voor zich: Dierenthuis moet blijven! Deze dieren hebben hun plek gevonden. Minous nog niet helemaal (zie de laatste foto), die vond het allemaal nog heel eng. Maar over een poosje ga ik weer langs knuffelen, zoals alle visite bij Dierenthuis, met Minous en alle andere lieverds.

Bij ons poezenpension zit al 2 maanden Minous te wachten op een gouden mand. Hier de oproep van Mary van The Old Cat Inn.

“Dit poesje is een vondeling en bleek suikerziekte te hebben, ze zat in dierenasiel Oostzaan. Omdat ze daar niet de mogelijkheid hebben om katten met suikerziekte op te nemen, zit ze al 2 maanden bij mij in het katten pension, en wordt  nu 2x daags geprikt met insuline. Het gaat heel goed met haar, maar ze is hard toe aan een eigen plek, en iemand die het geen probleem vindt om haar 2x per dag insuline te prikken.
 
Ze is jong wsl 2 à 3 jaar, ze is gesteriliseerd, erg lief en kan goed bij andere katten, honden is niet bekend, plaatsen gaat via Dierenasiel Oostzaan. Haar naam is Kalmoes (11109 ) ( wij noemen haar Minous! )
 
Wie helpt?? wie weet iemand?? ze verdient het zo!!”

Ik snap er echt geen jota van. Op maandag 25 feb liep deze kleine friemel met me mee, hard miauwend en hongerig. Hij bleek gechipt en heet Tommy. Tommy woonde nog maar een kleine week bij zijn nieuwe baasjes, ergens aan het Vondelpark. Hij kwam uit het Dierenasiel Oostzaan, waar zijn chip zelfs nog stond geregistreerd. Zijn nieuwe baasjes reageerden niet op telefoontjes van de da en het asiel dat Tommy was gevonden. Wat blijkt: Tommy zit nog steeds in het asiel en er wordt opnieuw een mandje voor hem gezocht.

Wat zijn dat voor mensen die een kat uit het asiel halen en dan na een week weer op straat zetten??? Echt, mensen zijn de ergste beesten die er zijn.

Cupi is een beetje ziekjes. Hij heeft gisteravond al zijn eten eruit gegooid en heeft verder de hele nacht her en der gekotst. Vanochtend wilde hij niet ontbijten. Ik heb het net met kipfilet geprobeerd (daar eet hij normaal mijn vingers bij op) en met warmgemaakte whiskas (fijnprakken, beetje water erbij en even in de magno) maar geen resultaat. Van Bowser had ik nog wat Primperid over, daarvan heb ik net een kwart tablet gegeven. Hopelijk wil hij zo meteen wel eten want niet eten is helemaal niet goed, net zo als niet drinken: uitdroging ligt op de loer. Ik hou het mannetje in de gaten, wordt vervolgd.

Bij terugkomst van het boodschappen doen voor de hongerige wolven op kantoor, rende deze kleine kat op het pleintje voor het gebouw op me af. Hard kopjes geven en heel hard miauwen. Geen bandje natuurlijk, ik was meteen aan het twijfelen of het een zwerfkat of weglopertje was. Beestje was heel dun, jong en heel aanhankelijk. Wat te doen? Niet laten lopen, dat in ieder geval! Er rijden alleen maar auto’s af en aan, levensgevaarlijk voor zo’n kleine vent.

Een meneer uit het gebouw was zo vriendelijk om poezenkind mee naar boven te nemen, mijn handen waren vol met tassen vol met eten. De kleine friemel meteen in de keuken aan de kipfilet gezet, dat ging er goed in. De Dierenkwijtlijn en Amivedi gebeld, of er in de buurt een kleine kater werd vermist. Bij beide geen geluk. Naar de dichtsbijzijnde dierenkliniek gebeld om te vragen of ik langs mocht komen om te kijken of hij gechipt is. Ja, dat mocht. Met enorm miauwend klein ding de hele Overtoom afgelopen, netjes in 2 op elkaar gezette Albert kratten. En ja, meneer is gechipt en heet Tommie. Zijn baasjes zijn gebeld en de voicemail is ingesproken. Nu maar hopen dat de kleine man zo meteen wordt opgehaald. Het is een flinke avonturier want hij woont aan de andere kant van de Overtoom bij het Vondelpark. Ik moet er niet aan denken, maar dit kleintje is 1 van de drukste straten van Amsterdam overgestoken…. 

Update dinsdag 26 februari: Tommie is nog niet opgehaald door zijn baasjes. Hij gaat terug naar dierenasiel Amsterdam Noord-Oostzaan, waar zijn chip nog geregistreerd staat. Tommie woonde nog maar net bij zijn nieuwe baasjes, die nu niet reageren op herhaaldelijke telefoontjes. Vreemd.

Zaterdagochtend 2 februari kreeg ik dit bericht per mail van T. “Gisteravond maakte ik me ongerust over het geluid wat er uit Dexter kwam. Uiteindelijk naar de Dierenarts en hij bleek benauwd, na bestudering van de röntgenfoto bleek er een vernauwing in zijn luchtpijp te zitten. Convenia zou het moeten oplossen als het een ontsteking zou zijn.
Vannacht werd Dexters ademhaling slechter, hij had erge ademnood. Weer naar het dierenziekenhuis, ze hebben een kijkoperatie uitgevoerd. Jammer genoeg geen vreemde voorwerpen in zijn luchtpijp, maar afsluiting door cellen. Ik heb Dexter in laten slapen.
Ik had gehoopt dat hij nog wel 10 jaar of langer bij mij zou blijven, het is een kleine maand geworden, een intensieve maand. Dexter is mijn grote held, hij heeft gevochten om uit de Ketose te komen, hij heeft de laatste twee weken ook laten zien wat een leuke kater hij is. Wilde graag spelen, kon goed kopjes geven en hield van veel geknuffel.”

Dag Dexter.

Zo blij als ik vorige week zaterdag was, zo in de piepzak zit ik en velen met mij al de hele week. Te wachten op goed nieuws over Dexter. Nadat hij thuis was gekomen in zijn nieuwe huis bij T., ging het even goed met hem en toen steeds minder. Niet willen eten, niet willen drinken, helemaal niets kunnen en alleen maar apatisch kijken. Het werd zelfs zo erg dat hij niet meer kon lopen of zijn kopje op kon tillen. T. stapte meteen in de auto, op naar het Dierenziekenhuis Amsterdam. Daar werd Dex meteen aan het infuus gelegd om hem er bovenop te helpen. Helaas, het ging niet beter en er was van alles mis, waaronder een gigantisch kaliumtekort. Zijn suiker is sky high wat ook niet bevorderlijk is voor een spoedig herstel. Vrijdag 11 januari is Dexter verhuisd naar Utrecht, naar de Universiteitskliniek voor Gezelschapsdieren. Hier proberen ze te achterhalen wat er mis is met Dexiepexie. Het is nu alleen maar duimen draaien en wachten op goed nieuws. Kom op Dex, knokken vent en volhouden!

Dierenthuis is verhuisd naar hun nieuwe locatie in Aarle-Rixtel. De dieren hebben nu zoveel meer ruimte en dat zie je meteen op deze foto. Hoeveel poezels zijn het in vredesnaam? Ik begon te tellen maar raakte al snel de tel kwijt. De inzamelingsactie voor het hek loopt nog steeds, dus….

Zomaar wat bewoners van Stichting Dierenthuis. Manlief was na mijn vorige bezoek benieuwd geworden en we zijn samen gisteren naar Wilbertoord geweest. Dierenthuis is een opvang voor kansarme asieldieren. Oude zieke honden, verwilderde katten en katten besmet met het kattenaids- en/of leucosevirus vinden hier een blijvend thuis. En ik mag wel zeggen dat ze allemaal een gouden mand vinden: zoveel lieve verzorging en aandacht voor dieren die nu eindelijk een fijn plekje vinden na toch veel ellende in asiels of op straat.

Het is een huiskameropvang wat betekent dat er geen hekken of tralies zijn. Honden en katten lopen los rond op een groot omheind terrein. Alleen nieuwe katten worden tijdelijk in quarantaine geplaatst voordat ze in de groep komen, in een aparte ruimte. Maar als ze niet ziek blijken, worden ze na een korte periode ook losgelaten in de groep.

Dierenthuis gaat verhuizen naar een groter terrein in Aarle Rixtel. Voor het omheinen van het complete terrein van drie hectare en de aparte compartimenten voor de aids- en leucosekatten is een hek nodig. Dit hek kost 100.000 euro. De eerste meters zijn al binnen maar er is nog heel wat hekwerk te gaan. Als je ook het goede werk van Dierenthuis wilt steunen, kun je een meter (of meer!) hek kopen. Een meter kost een tientje. En om op je gemoed (en beurs) te werken eindig ik met een foto van 1 van de jongste bewoners: een gered campingkitten.

Geef deze pluis een Gouden Hek!