CatChat.nl

Het was me gisteren het dagje wel: in totaal kwam ik 3 A4tjes tegen met oproepen voor vermiste poezels. Her en der in de stad vastgeprikt op bomen, en ik word er altijd een beetje verdrietig van. En vraag me tegelijkertijd af of deze friemels nog thuiskomen, want dat vertelt het verhaal niet. Misschien is het een idee voor de eigenaren om ook een briefje op te hangen als de kat in kwestie weer thuis is?

Daarom vandaag even een luchtig intermezzo over roze geiten en groene terriers. Jahaa die bestaan! Kunstenaar William Sweetlove maakt fantastische absurdistische beelden van dieren, zoals bijgaande roze geit. Maar ook rode varkens met laarsjes, blauwe honden, gele bulldogs en ga zo maar door. Ik kon zo gauw in zijn portfolio geen katten ontdekken maar die kwam ik wel weer tegen bij Chris Tap. Zijn katten zitten er wat sombermans bij in vergelijking met de gekleurde geiten, maar het is aardbeien met peren vergelijken (om er maar eens een verzegde tegenaan te gooien).

Met vriendin K. naar Art Amsterdam geweest op een extra-gratis perskaart. Amazing, ik schijn opeens freelance wat te doen en binnen ben je (tip voor de persmap: kunsteRnaar is met maar 1 R en wel achteraan het woord). En nog wel op de openingsavond, wat een keur aan ruitjesbroeken, gouden vrouwen en enorm enthousiaste begroetingen (He, jij ook hier! Wat leuk!) opleverde. Ik ging om kunst te kijken maar was even zo verrast door Het Type Mens wat er rond liep. Afijn, de kunst daar kwamen we voor (en de rosee) en we werden niet teleurgesteld. Heel veel mooie & fijne dingen gezien, kunst die ik wel aan mijn muur wil hebben. Helaas hangt aan alles een Prijskaart (hoofdletter P jawel) en hoe graag ik ook zou willen, het kan er niet van af. Maar ik heb dingen gezien die zo mooi zijn dat het fijn zou zijn om budget te hebben, om zonder naar het Prijskaartje te kijken zoiets ter plekke te kunnen kopen.

Ik was vooral into foto’s en objecten met honden erop; vriendin K. had het met vogels trouwens. We liepen tegen de Weimaraner foto’s van William Wegnam aan en echt, die had ik zo mee naar huis willen nemen. Ware het niet dat het genoemde Prijskaartje….

Ik kreeg meteen het Anton Pieck gevoel bij dit schilderij van Bert Notenboom. Anton Pieck is voor mij het sprookjesbos in de Efteling; het sprookje van de rode schoentjes, de waterput van Vrouw Holle, Sneeuwitje en natuurlijk Roodkapje met de grote boze wolf (en dat ene geitje wat in de grote staande klok verstopt zit). Dat allemaal kwam in me op terwijl ik de schilderijen van Notenboom zat te bekijken. De kittens zijn zo levendig, zo echt, ze zouden zo uit het doek kunnen dartelen om hier aan de bank te krabbelen. Net zo echt als de kok en de koksjongen in het kasteel van Doornroosje; de kok staat halverwege een oorvijg aan de jongen en iedere keer weer denk je: nu komt echt de klap.

Op Wiki kwam ik dit schilderij tegen van Kardinaal de Richelieu met zijn katten. Ik kon eigenlijk alleen maar denken aan de film The Three Musketeers met Charlton Heston als de kardinaal. Briljante film trouwens, nog steeds heerlijk om op een druilerige zondagmiddag onderuitgezakt op de bank te kijken. Maar dat terzijde.

Ik vind het een mooi plaatje, dit schilderij. De blik van meneer de rode eminentie naar die pluizige viervoeters op een vast unieke en peperdure kaart op de grond. De katten zelf die zo te zien een prinsheerlijk en beschermd leven hebben, iets wat voor die tijd uitzonderlijk zal zijn geweest. Zou de kardinaal ze ook namen hebben gegeven? Zouden ze vernoemd zijn naar Lodewijk of Maria ofzo, of naar bijbelse figuren? Dat vertelt het plaatje dan weer niet.

Er is kunst, er is kitsch. Wat de een mooi vindt, vindt de ander verschrikkelijk. Zie hierboven. Zelf hoef ik het niet aan mijn muur te hebben maar er zijn liefhebbers genoeg die er graag een spijker voor willen opofferen.

Terwijl ik dit typ, staart het volgende specimen me aan vanaf de bar