CatChat.nl

Van links naar rechts, van boven naar beneden, het hele mannetje is jarig!
TWEE alweer.
Ik heb vanochtend al gezegd dat zijn diner vanavond extra lekker zal zijn en misschien een beetje meer dan normaal
Meer is altijd beter, volgens Mario.

Net als je alle kattenspeeltjes onder de bank en de kasten hebt vandaan gevist en de muizen, ballen, veren, touwtjes en propellors in het mandje hebt gedaan, komt Mario langs.
En BAM, de complete inhoud ligt twee tellen later weer over de vloer. Het is echt net een kind

Dan kan ik je beter zien, vrouwtje.
Dan kan ik goed in de gaten houden of er wellicht een brokje te snaaien valt.
Of een stukje kippie kippie.
Of een fliebertje rosbief.
Maar ik knaag ook graag aan een bammetje met jam hoor!

Vrouwtje, mijn maagje knort. Gaan we nu nomnom halen? Nu? Ja toch? Niet straks maar nu?

NU DAN?

Het heeft even geduurd voordat hij het snapte maar we hebben weer een brokjesballer in huis.
Bowser was er uitermate bedreven in en het was zijn lust en zijn leven, naast slapen natuurlijk. Manlief en ik vonden het altijd leuk om het gerol van de brokjesbal te horen als Bowser weer eens lekker bezig was. Yoshi doet het ook wel, maar die is niet zo op eten en liet de brokjes altijd door Bowser opeten. Hij ballen, Bowser eten. Goede deal, vond Bowser.
Maar nu eindelijk snapt Mario de brokjesbal! Als je rolt en duwt, valt er wel eens een brokje uit. Nou, dat snapt hij=eten! Dus sinds afgelopen week horen we de bal weer rollen en zien we Mario steeds beter worden in het leeghengelen van de Bowser-bal.

Mario heeft vandaag zijn eerste mensenkind ontmoet! Hij was heel nieuwsgierig en duwde meteen zijn neus in de maxicosi. Yoshi was natuurlijk weer een schijtlaars, die blies en kroop vervolgens onder het dekbed. Maar Mario vond het allemaal heel spannend en zoals je ziet was het wederzijds.

Als iemand een neus heeft voor koffiemelk, is het Mario wel.
Hoe diep hij ook slaapt of als hij buiten is, hij ruikt (of hoort?) het cupje met koffiemelk. Als een idioot komt hij dan aangesprint en begint hij heeeeel hard te kwaken. Kwaken ja, mauwen doet hij nog steeds niet.
Hij heeft geen geduld terwijl ik het leeggeschonken cupje verder openpulk (Mario’s woorden: “Ma Ma Ma MAA MAAAAA”) zodat hij de bodem eruit kan likken. En daar gaat hij dan, likkend als een malle om de laatste restjes eruit te slobberen. Met als resultaat een prachtige melksnor