CatChat.nl

In het november nummer van Glamour staat deze foto. Niks mis mee zou je denken, mooie vrouw in een leuk najaarssetje, in een landelijke tuin met een kat in haar handen. Maar mijn oog viel meteen op de kat. Zo hou je een kat niet vast! Je ziet het ook aan de uitdrukking op zijn (ik denk een kater) gezicht. Hoogst ongemakkelijk en helemaal niet comfortabel. Een beetje gegeneerd misschien ook wel, dit standje is niet chique en niet decent. Een kat ondersteun je altijd onder de borst en onder zijn billen. Zo hangt hij met zijn totale gewicht te hangen, en met zijn poten te zwengelen. Not glamourous at all.

Katten zijn enorme slaperds: gemiddeld 16 uur per dag. Ze spreiden hun dutjes over de dag maar houden wel ons ritme aan; ’s nachts slapen ze dus meer dan overdag. Slapen doen ze in allerlei standjes: in een bolletje, sfinx-houding of languit liggend op hun zij, buik of rug. Of zoals Bowser en Yoshi lepeltje-lepeltje. De houding hangt af de omgevingstemperatuur en de diepte van de slaap. Net als mensen dromen katten ook, let maar op bewegende oren, snorharen, pootjes of staart. Slapen kunnen katten overal, maar ongestoord slapen doen ze het liefst op een veilig en zacht plekje. Zorg dus altijd voor fijne soesplekjes, zachte slaapholletjes en heerlijke siesta mandjes. Bij de dierenwinkel hebben ze een ruim assortiment manden, maar een fleece deken of dekbed is ook prima zoals je op de foto’s ziet.

Het is thuis iedere dag Dierendag, daar heb ik geen 4 oktober voor nodig. Maar toch heb ik beide heren vanochtend extra geknuffeld en hoera! geroepen. Ook voor het baasje trouwens

 Ik zat me eigenlijk alleen af te vragen waar het fenomeen Dierendag vandaan komt. “De datum van dierendag is bepaald door het overlijden van de heilige Franciscus van Assisi op 4 oktober 1226. Hij bekommerde zich om het lot van zwervers, maar ook van planten en dieren. Volgens de legende voerde hij hele gesprekken met dieren. Zijn sterfdag werd in 1929 in Wenen uitgeroepen tot Werelddierendag. De eerste dierendag was op 4 oktober 1930.” Weten we wat dat ook weer.

Sta ook even stil bij alle dieren die het niet getroffen hebben bij een fijn baasje of vrouwtje. Mocht je een huisdier willen, ga naar het asiel om daar een lieverd te halen. Zij verdienen het om een tweede kans te krijgen.

Wil je nog een goed initiatief steunen, bouw dan mee aan het hek om de nieuwe locatie van Dierenthuis. En het mooie van je donatie is dat je zelf op bezoek kan gaan om te kijken wat er met je geld gebeurd is. Trek je knip en doneer een meter hek. Meer meters mag natuurlijk ook!

Eens in de zoveel tijd moeten de catz preventief behandeld worden tegen vlooien en teken. Ze komen buiten, dus ze nemen vast wat mee. Niet dat ik iets op ze vind bij het kammen, maar toch. En iedere keer is het drama bij Yoshi.

Yoshi reageert compleet in paniek als hij het doosje al ziet. Als ik het pipetje uit de verpakking haal, hoort hij het al. Het topje eraf breken: meneer stormt onder de bank en weigert er onderuit te komen. Met veel moeite kind in de houdgreep en vervolgens met 1 hand proberen zijn vacht uit elkaar te duwen om de smurrie op zijn huid aan te brengen. Leuk zo’n blauwe rus, het lukt me niet op bij de huid uit te komen door de dubbele vacht. Op hoop van zegen tussen zijn schouderbladen en meneer springt uit mijn armen en rent door het huis.  Vervolgens is hij uren van slag: knipperen met zijn ogen, schokken, rennen, wassen en heel bang voor mij. Extreem bang voor mij. En dat de hele dag. Gezellig is anders.

Bowser daarentegen kijkt me aan en laat het toe. Hij kijkt me wel verontwaardigd aan dat ik dat stinkspul op hem spuit, maar verder niets aan het handje. Hij knort er weer vrolijk op los en is niet boos op me.

Yoshi is gisteren de hele dag boos op me geweest, schoot weg als hij me zag en weigerde bij me in de buurt te komen. Vannacht was hij het gelukkig weer vergeten en heeft hij als een warme bontmuts op mijn hoofd gelegen. Ik ruik nu nog steeds naar Frontline, hij heeft het als wederkwitantie gewoon allemaal in mijn haren gesmeerd. Nou mooi, ben ik ook vrij van vlooien en teken.

Lang leve het Wereld Wijde Web in de zoektocht naar informatie over van alles en nog wat. Als mijn katten iets mankeren, Google ik de symptomen en vind ik vanzelf informatie over de mogelijke kwaal en wat ik voor actie moet ondernemen. De actie is altijd: naar de da, maar dan weet je in ieder geval of het levensbedreigend is of niet. Tenminste, als het is wat je denkt dat het is, dat is natuurlijk ter beoordeling van de da zelf.

In maart 1997 hebben we zo heel snel Bowsers blaasgruis ontdekt. Bowser bleef op en af de kattenbak gaan, persen, zich overdadig wassen en weer de kattenbak op. Mm, dat is niet normaal. Een snelle zoektocht leverde de info over blaasgruis op en dat er geen tijd de verliezen was: met spoed naar de da om de blokkade op te heffen (dit soort dingen gebeuren trouwens altijd laat in de avond en in het weekend, maar dat is een ander verhaal). Doordat we er zo snel bij waren kon Bowser ter plekke en zonder narcose bevrijd worden van gruis en weer als een gek ventje plassen. Als je er te laat bij bent, vergiftigt de kat zichzelf door de ophopende plas in de blaas (dit wordt een ontsteking) en is het binnen 24 uur voorbij.

Helaas gaan er nog steeds diereneigenaren zelf dokteren. En in het ergste geval geven ze hun kat of hond een mensen medicijn zoals paracetamol of aspirine, omdat ze ergens op een forum lezen dat dat best kan en helpt. Paracetamol is vergif voor je kat, zo ook chocolade en bepaalde planten in huis. Informatie op internet zoeken is prima, maar ga nooit zelf medicijnen toedienen aan je huisdier. En al helemaal geen medicijnen die je zelf slikt, het lichaam van een kat is heel anders dan dat van een mens.

Er zijn uitzonderingen, zoals Methylcobalamine.  Dit is een vitamine B12 preparaat voor mensen, maar in een lage dosis hebben vooral suikerkatten hier profijt van. Het is bekend dat een suikerkat last kan krijgen van zijn achterpoten: slepen, moeilijk lopen en springen. Met een kwart tablet per dag kan de kat weer beter bewegen. Voordat ik het kwart tabletje door zijn eten roerde, had ik wel overleg met mijn da hierover. Zij heeft ervoor gestudeerd tenslotte, ik niet!

Afgelopen week las ik dit artikel over acupunctuur bij katten. Ik had al wel over fysiotherapie bij huidieren gelezen maar nog niet over acupunctuur. Eigenlijk logisch om het ook bij kat, hond of fret te doen want het werkt ook heilzaam bij mensen. Het enige wat ik me afvroeg is hoe het dier in kwestie in godesnaam stil blijft zitten? Als ik naar mijn katten kijk zou Bowser het nog wel toelaten maar Yoshi zou compleet uitflippen. Hem vasthouden om zijn nagels te knippen is al een exersitie, laat staan hem vast -en stilhouden zonder spartelen- om naalden erin te steken. De kat op de foto ziet er iig niet happy uit, maar ja, de man uit de Even-Apeldoorn-Bellen reclame ziet er ook niet heel gelukkig uit…

Bij boekhandel Scheltema keek Yoshi me aan vanaf de voorkant van Kattenmanieren magazine. O nee, toch niet! Het was wel een Blauwe Rus maar geen Yoshi. Al die Russen lijken echt als 2 druppels water op elkaar, je ziet alleen verschil tussen mannetjes en vrouwtjes (spitsere snoet).

In deze Kattenmanieren (nummer 3 2007) stond een special over de Blauwe Rus. Een flink verhaal met achtergrondinformatie over het ras en heel veel foto’s. Zo schattig, en al die kittens en katten lijken op elkaar. Vandaar dat de kittens in een nestje altijd gemerkt worden om ze uit elkaar te kunnen houden. Meestal is dat een wollen touwtje als halsband, in een opvallende kleur, of een strikje om de staart. Alleen op die manier weet je welk kitten je vasthoudt.

Toen we op bezoek gingen bij het nestje waar we uiteindelijk Yoshi kochten, hadden de kittens (3 katers en 1 poes) geen kenmerk. De mevrouw van de cattery pakte steeds een kitten op en zei dan: deze is het. O nee, toch niet. Deze is het. O nee, toch niet. Deze is het, o nee, toch niet, het was de eerste! Yoshi was het kleinst van het nestje, dus ik denk wel dat we uiteindelijk het gekozen kitten mee naar huis hebben genomen. Of toch niet?

Donderdagavond had ik een bijeenkomst bij de da met meerdere eigenaren van suikerkatten. De da gaf een uitgebreide presentatie met veel info over diabetes bij katten en wat er allemaal bij komt kijken. Het was erg bijzonder om met zoveel ‘lotgenoten’ bij elkaar te zitten en verhalen uit te wisselen.

Ik dacht zelf er niet zoveel meer van te leren, aangezien Bowser als 5 jaar diabeet is. Toch weer veel nuttige info opgedaan, vooral over Lantus, de nieuwe insuline waar hij op zit.

En een heel praktisch punt: de gebruikte insuline spuiten en de naaldjes waarmee je bloed prikt om te meten, mogen niet bij het gewone huisvuil. Eigenlijk heel logisch. Vanaf nu verzamel ik ze in een blikje en lever ze af bij de da als ik toch weer nieuwe insuline en voer ga halen.

Op kantoor was het niet te harden van de warmte. Een oud gebouw en geen airco, dan is het plakken op je stoel. Thuis was het niet veel beter: 26 graden zei de thermostaat. De katten lagen er alle twee languit bij, op apengapen.

Net als mensen kunnen ook dieren oververhit raken. Een hond kan niet transpireren en probeert zijn warmte kwijt te raken met hijgen en via zijn voetzolen.  Ook een kat gaat hijgen als hij oververhit raakt. Zijn lichaamstemperatuur loopt te hoog op, boven de 41 graden, waardoor je zo snel mogelijk moet zorgen dat die omlaag gaat.

De kat moet afgekoeld worden (in een badje met koud water of in kletsnatte handdoeken wikkelen) en neem daarna zijn temperatuur op. Bel altijd de da (=dierenarts) voor advies.

Ik zet op warme dagen altijd de badkamer deur open, met ook de douchedeur op een kier. Dat zijn de koelste plekjes van het huis. Als de temperatuur nog verder stijgt, zet ik ook een teil met water in de douche, soms met ijsblokjes. Dan blijft het wat langer koel. Gelukkig is nu het Grote Onweer losgebarsten (jahaaaa een Weer Alarm!) en koelt het weer lekker af. Op naar de volgende tropische dag.

Een blauwe rus? Nee, dit is niet een ver familielid van de smurfenfamilie, maar de naam van het kattenras Russisch Blauw. Yoshi is een Russisch Blauwe kat, oftewel een Blauwe Rus. Hij is niet echt blauw natuurlijk, de kleur slaat op de gloed van zijn vacht.

De roots van de Blauwe Rus liggen volgens de historie in Rusland, in de Witte Zeehaven Archangelsk. Zeelieden zouden de eerste Blauwe Rus rond 1860 mee hebben genomen op hun boot naar Engeland. In Engeland worden de katten ook wel Archangel-Blue genoemd.

De Blauwe Rus is een slanke kat, gespierd, hoog op de poten en het meest opvallende aan het dier is zijn vacht: dik, kort, zijdeachtig en zilverblauw van kleur. Het is een dubbele vacht, waardoor deze katten zich prima thuis voelen in een koud klimaat. De ogen zijn helder groen. Ook mooi aan Blauwe Russen is de kleur van hun voetzooltjes: een beetje lavendel-achtig.

Een Blauwe Rus is een karaktervol dier, een kat voor kenners. Hij is rustig, beheerst, een beetje eenkennig en volkomen gericht op zijn baasjes. Hij is heel communicatief, miauwt in antwoord op vragen, wel met een zachte stem.
Lawaai en herrie vinden ze niks, aandacht en spelen daarentegen vinden ze heerlijk.

Jaren geleden zag ik een bastaard Blauwe Rus en ik was helemaal verkocht. Wat een mooi beest, zo’n prachtige vacht. Toen we op zoek gingen naar een maatje voor Bowser, zijn we ons gaan verdiepen in dit ras. Ook een kattenshow bezocht waar een special was van Blauwe Russen om ons te vergapen aan al die mooie dieren. We waren verkocht!

Een kitten is niet goedkoop en je moet er even op wachten, maar dan heb je ook wat. Via de kittenbemiddeling konden we al vrij snel bij een nestje in Haarlem gaan kijken. We konden kiezen uit 2 kittens en het werd Yoshi: hij viel meteen in slaap toen ik hem in mijn armen had.