Maar nu had ik DE tip gekregen: als je kat plast duw dan een pollepel onder zijn billen om het op te vangen! Als hij namelijk plast kan hij niet meer stoppen, ook al voelt hij iets onder zich bewegen. Vorige week wilde ik absoluut wat plas van Bowser opvangen omdat hij veel te hoog zat met zijn suiker en ik wilde de ketonen testen. Lepel lag klaar naast de bak, ketostix in de aanslag en het vrouwtje op de loer…. Zowaar, Bowser ging naar de kattenbak en ik er meteen achteraan. Bowser ging plassen en ik schoof meteen de lepel onder zijn kont. Het geklater gaf al aan dat het bingo was! Het resultaat was een prachtig gevulde lepel met warme pis, ruimschoots voldoende om mijn stix in te dopen. Plas opvangen is op deze manier echt een fluitje van een cent.

Zondag bij thuiskomst zaten Bowser en Yoshi achter de vuilnisbak te hengelen en ja hoor: er piepte een muizensnoet langs. Beide heren even afgeleid zodat muis kon ontsnappen onder de kast. Maar ik wist wel dat we eerdaags weer een bezoek konden verwachten. Vannacht hoorde ik Bowser heel hard miauwen maar had geen zin om te kijken wat er aan de hand was. Moest wel plassen en liep in het donker naar de plee. Om vervolgens op iets nats en hards en klefs te stappen in de keuken. Getverderrie, op je blote voeten in de kots. Dacht ik. Lamp aan en daar lag de dode muis waar ik net met mijn volle gewicht op was gaan staan. Waar 1 muis is zijn er meer vrees ik. Misschien maar slippers aantrekken voordat ik ’s nachts mijn bed uitga.

Bowser heeft nu al bijna 6 jaar suikerziekte. Pas nu ik erbij stil sta denk ik jee wat een lange tijd al. Ik weet nog goed dat ik een slapeloze nacht heb gehad voordat ik hem voor de eerste keer insuline moest spuiten. Ik vond het zo eng, ik kon er niet van slapen. En wat viel het mee, die eerste keer. Spuit klaarmaken, Bowser eten geven, naast hem zitten, een tentje maken in zijn nekvel en prikken maar. Hij merkte er helemaal niets van. Bijna 6 jaar later moet ik hem minstens 3.000 keer insuline gegeven hebben. Dat zijn 1.500 spuiten, want je mag maar 2 keer prikken met dezelfde spuit, het ding wordt behoorlijk bot als je vaker prikt en dan merkt Bowser het wel.

De gebruikte spuiten gooide ik eerst altijd in de gewone vuilnisbak; zoals je ziet zit er een beschermdop om de naald. Maar dat hoort niet zo, de gebruikte spuiten kun je beter apart verzamelen en inleveren bij je da of de gewone mensen apotheek. Zelf bewaar ik de gebruikte spuiten in mijn mooie Bea feesthagelslag blikje op de koelkast. Als ik naar de da ga voor een nieuwe voorraad Lantus en spuiten, lever ik de gebruikte spuiten daar in. Zij zorgen voor een veilige afvoer ervan. Komt Bea mooi van pas zo!

Bowser heeft er eigenlijk alleen met Oud&Nieuw moeite mee. Bij de eerste reeks lange knallen kruipt hij onder het bed om er niet meer onder vandaan te komen totdat het klaar is. Yoshi daarentegen vlucht nu al bij elke knal weg. Met zijn staart tussen zijn poten en laag over zijn buik schuivend schiet hij met een rotgang onder het bed. En daar blijft hij dan echt zitten, hij komt er niet meer onderuit. Het enige wat ik kan doen in de aanloop naar 31 december, is overdag de radio aanlaten zodat de eventuele knallen wat naar de achtergrond verschuiven. ’s Avonds de gordijnen dicht doen wil ook nog wel helpen tegen de flitsen. Maar daar houdt het dempen op, meer kan je niet doen.

Als diereneigenaar kan je vuurwerk therapie voor je huisdier overwegen als de angst bij je viervoeter echt heel groot is. Oefenen met een vuurwerk CD schijnt te helpen maar ik geloof niet dat ik dat mijn katten aan ga doen. Kalmerende medicijnen zijn geen optie, de bijwerkingen ervan schijnen de angst voor vuurwerk alleen maar te vergroten. Dit jaar ga ik wel de Bach Rescue Remedy druppels proberen. Niet alleen mensen worden er rustig van, ook katten. Een half uur voordat de ellende losbarst geef ik beide heren 4 druppels. Hopelijk doorstaan ze dan iets minder angstig nieuwjaarsnacht. Ik ga het nog wel eerst even overdag uitproberen als ik thuis ben, om te kijken hoe ze reageren. Dat ik niet in paniek op 1 januari 2008 bij de Spoedkliniek zit met een hysterische kat die slecht reageert op homeopathie van meneer Bach.

Katten verharen 2x per jaar, in het voorjaar en het najaar. ’s Zomers lopen ze rond met een dunnere vacht, ’s winters met een lekker dikke jas. Naast deze 2 grote rui-periodes verliezen ze dagelijks haren. Yoshi heeft er niet zo’n last van, die heeft als Blauwe Rus een apart velletje met een dubbele vacht. Hem mag je niet borstelen met een harde borstel, dan trek je de ondervacht kapot. Wrijven met een zeem mag wel (maar daar vindt hij geen ene jota aan) of borstelen met een zachte borstel (vindt hij ook niks). Bowser daarentegen is dol op geborsteld worden. Gelukkig maar, want hij haart als een gek ventje. Op de foto zie je opbrengst van 2 dagen borstelen. Om hardnekkige haren van beddegoed of uit de kattenmand te halen, gebruik ik een iets natte keukenhandschoen. Daarmee rol je de haren zo van de ondergrond af. Dat scheelt weer een verstopt filter als je kattenmandhoes of het beddegoed in de wasmachine stopt.

In mijn boekenkast staan nog heel veel jeugdboeken van vroeguh, waarvan ik sommige nog wel eens opnieuw lees. Klassiekers zoals Kruistocht in Spijkerbroek of de andere boeken van Thea Beckman. Een van de andere herlezers is Het geheim van het eiland van Shelagh MacDonald. Het is een spannend verhaal over het geheim van een Grieks eiland, beleeft met Tini en Pethi. Een van de andere hoofdrollen wordt gespeeld door Vleppo, een grote zwarte kat met gele ogen en met 6 tenen. Dat van die 6 tenen is altijd in mijn achterhoofd blijven hangen. Bij het afstoffen van de kast kwam ik het boek weer tegen en ik ging eens op zoek naar meer info over een kat met 6 tenen. Wat blijkt: het is een vrij veel voorkomende afwijking en het heet polydactylie.  Polydactylie betekent letterlijk ‘veel vingers’ en komt ook bij mensen voor. 

Een normale katten voorpoot heeft 5 tenen, een achterpoot 4. Een polydactiele kat kan wel 7 tenen voor of achter hebben. En de combinatie is altijd gelijk verdeeld over de poten, de te vele tenen zitten altijd aan beide kanten. Als de kat teveel tenen voor heeft, zijn de achtervoeten wel normaal of omgekeerd; het is uiterst zeldzaam dat een kat aan alle 4 zijn voeten teveel tenen heeft. Polydactylie komt het meest voor bij de voorpoten.

Alle katten kunnen geboren worden met deze genetische afwijking maar de Maine Coon kat heeft een grotere kans op teveel tenen (40%).

Een polycat heeft absoluut geen last van een extra teen, sterker nog: de kat is met een extra duim aan zijn voorpoot nog veel handiger in het openmaken van deuren of ramen. En de doos met brokjes natuurlijk.  Check deze site met alleen maar foto’s van polycats. 

Ik kan wel zeggen dat ik alle varianten kattenbakkorrels heb gehad: geperste houtsnippers, gewone kleikorrels, steentjes, kattenzand, houtkorrels en het summum onder de kattenbakkorrels: de sepolietkorrels. Dat zijn kleine witte kristallen die het vocht absorberen. Als ze verzadigd zijn kleuren ze geel. Volgens het verkooppraatje kan je met 1 zak 1 maand doen. Yeah right, bij mijn katten was het na 1 week de hele boel verschonen want het meurde als een gek ventje. En het leuke van die zakken is dat ze 8 euro per stuk kosten. Voor 1 week dus, tel uit je winst. Geef mij maar de kleikorrels van de Deen, echt de beste vulling voor het kattentoilet.

Er zijn katten die het gewoon op de mensenplee doen, met een beetje training lukt dat prima. Alleen het doortrekken moet het baasje of vrouwtje dan nog zelf doen, maar dat is niet echt veel werk zoals het verschonen van de kattenbak. Ik betrap Yoshi de laatste tijd op de bril van de wc, wijdpoots staand…