CatChat.nl

Ontdek-je-plekje was vandaag in Marken, de toeristische attractie naast Volendam. Vergeet Volendam, Marken is The Place To Be. Ik denk dat de bewoners van Marken subsidie krijgen om er te wonen, of misschien zijn het gewoon acteurs die elke dag tussen 9 en 5 de was buiten hangen? Het tuintje harken? Biertje drinken op de klapstoel? Welgeteld 2 witte poezen gezien en bovenstaande zwarte.

Je moet bij Bowser ogen in je rug hebben. Bowser vreet altijd zijn bakje leeg en begint dan aan het bakje van Yoshi. Uiteraard mag dat niet en daarom zit ik er altijd als een politie-agent bij om Bowser bij Yoshi zijn bakje weg te houden. Yoshi eet in etappes; zijn bakje bewaar ik in de la met alle katten- en meetspullen. Normaal schuif ik de la altijd dicht, vandaag vergeten (ik stond 10 dingen tegelijkertijd te doen). Het was verdacht rustig in de keuken en opeens zag ik Bowser van de grond eten. Van de grond eten? Wat moet daar dan liggen? Juist ja, het eten van Yoshi. Meneer stond uit het bakje in de la op de grond  te hengelen. Daarbij de binnenkant van de la niet missend. Werkelijk waar, ik was er 2 minuten niet bij!

Gratis kattenvoer! Kan geen kwaad in deze dure tijden waar de kosten voor huisdieren alleen maar stijgen. En dan vooral de dierenartskosten, die stegen volgens het CBS 18%. Even een schaamteloze plug voor Sheba dan maar

Deel het Sheba moment en vraag het gratis maaltijdzakje hier aan. ‘Er zijn momenten, die deel je alleen maar met je kat’. Hm. Doet me vaag denken aan ‘Het geheim dat je deelt met Sandeman‘. Doe mij die sherry maar, poezels mogen aan de ‘zacht gestoomde maaltijd met malse stukjes vlees of vis in een heerlijke saus of gelei. Een smaaksensatie waar ze geen genoeg van zal krijgen’.

Ik was in Zwolle, zonder dollen, en kwam deze friemel tegen bij het hotel. Rollen, knorren, draaien en heel hard kopjes geven. Heerlijk zoveel knuffels van een harig vriendje als je een nachtje niet thuis slaapt bij je eigen knuffels.

Een ongeluk zit in een klein hoekje. Het hoekje achter de deur om precies te zijn. Yoshi zat achter de deur van de berging, ik was erin de wasmachine aan het uit- en weer inladen. Bij het eruit lopen geef ik de deur een zet en daarmee lanceerde ik Yoshi de trap af, met een enorme vaart de slaapkamer in. Ik liep meteen naar hem toe om te kijken of er niets aan de hand was. Hij was doodsbang voor me, kroop weg en sloop naar de woonkamer om achter het gordijn te gaan zitten. Manlief er achteraan, oppakken en kroelen en lief toespreken. Hij hinkte heel erg met zijn pootje en wilde maar een ding: verstoppen. Meteen een holletje gemaakt in de slaapzak en hem daarin laten kruipen. En maar aaien en toespreken om hem rustig te krijgen. Na een poosje opgepakt en gekeken of zijn pootje niet echt mis was maar gelukkig loopt hij nu normaal. Hij is alleen, net als ik, enorm geschrokken van deze onhandige actie.

Tja ook Yoshi ontkwam niet aan de APK: de jaarlijkse Algemene Poezen Keuring. Vorige week was Bowser het bokje, deze week het grijze piepertje. En piepen deed-ie. Het hele eind. Heel hard. Loeien. Mieoewen, kan het geen miauwen noemen. Bij de da wilde hij natuurlijk niet uit het reismandje maar kroop hij heel dicht tegen me aan. Hij dacht kennelijk dat als hij zich heel klein maakte niemand hem zou zien. Mislukt ventje, je bent weer bepoteld, beluisterd, geknepen, gewogen en als toetje ook nog een enting. Hatsikidee. Yoshi weegt ruim 4 kilo en is helemaal gezond. Gelukkig maar, 1 zorgenkind is meer dan genoeg.